آشیانه ای که امن ترین دل پناه تنهایی هایم بود

در حال ریزش به سمت خداست

بوی سوق آسمانی لحظه هایش را خوب میفهمم

از این نبودن ها می ترسم

هجوم ثانیه های نیستی ات خروش نا مفهوم ضربانم را به اوج بودنش میرساند

دلم برای دراز کشیدن تنهایی در آن هشتی های ایینه کاری شده تنگ است

کاش بشود که کاشی کاری های ذهنم عکس تورا از بودنت جدا نکند...

دست میکشم روی برگهای گلدان تنهاییم

گویی سالهاست تشنه ی نور کسیست

که عطر و گرمای دستانش زندگی بخش است

اما من نمیفروشم

روحم را به این خروش عاشق ستیز

من پا پس میکشم

و در نیمه گشوده برویم بسته میشود

وه چه شیرین است در رگ های خود جوشیدن و فرو رفتن و ذوب شدن

و همزمان به رگهای تو اهدا شدن و جاری شدن در تو

وه چه شیرین است ذوب شدن در قامت سخت تو

انگار سالهاست از تو دورم

نه در زمان و نه در مکان ....

گم شدم در غربت فرسخ ها تنهایی ام...

مینا منصوری ۲۶/۵/۱۳۹۰

شب از پنجره به چشمانم زل زده است و نور ماه بر دستانم بوسه میزند 

صدای گریه ی کودکی از اعماق وجودم احساساتم را میخراشد 

دلم برای بی کسی و تنهاییش میسوزد 

آرام کودک را در آغوش میفشارم 

این خود من است 

تنها و خسته 

مرا ببخش فرزندم 

ببخشم اگر برای تو کم بودم 

و اگر نبودم 

خدایا به سکوت شب قسم جز تو هیچ کس نمیتواند کودک آشفته ی درونم را آرام کند 

قطره های باران رحمتت را روانه ی آشیانه ام کن 

به خواسته های دلم سمت و سویی عارفانه ببخش 

و مرا در آغوش بگیر 

دلتنگ همیشگی تو 

مینا